ΤΟ ΕΡΏΤΗΜΑ ΕΔΏ ΕΊΝΑΙ, ΠΡΏΤΟΝ, με ποιον τρόπο μπορούμε εμείς να μην υποφέρουμε τόσο από την αρνητικότητα των ανθρώπων γύρω μας και, δεύτερον, πώς μπορούμε να τους βοηθήσουμε.


Για να γίνει αυτό κατανοητό, χρειάζεται να καταλάβουμε γιατί κατ’ αρχήν οι άνθρωποι αυτοί νιώθουν όπως νιώθουν ή λειτουργούν όπως λειτουργούν, και στη συνέχεια γιατί εμείς επηρεαζόμαστε.
Τι είναι αυτό που μας κάνει να επηρεαζόμαστε από την αρνητικότητα των άλλων; Θα χωρίσουμε τους ανθρώπους με αρνητικότητα σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που εκτονώνονται επάνω στους άλλους και σε αυτούς που εκτονώνονται επάνω στον εαυτό τους. Μερικοί άνθρωποι κάνουν και τα δύο.

Το πρώτο είδος είναι άνθρωποι που θα κριτικάρουν, θα απορρίπτουν, θα απειλούν, θα εκφράζονται αρνητικά και απειλητικά προς εμάς. Αυτό γίνεται επειδή οι ίδιοι δεν νιώθουν καλά μέσα τους. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως οποιαδήποτε τέτοια συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα δυστυχίας ή πόνου ή φόβου ή ανασφάλειας μέσα στον άνθρωπο.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που βλάπτουν τον εαυτό τους, που δεν φροντίζουν τον εαυτό τους, απορρίπτουν τον εαυτό τους, νιώθουν ενοχές, υπονομεύουν την υγεία, την ευτυχία τους, την επιτυχία τους μέσα στη ζωή. Και υπάρχουν άνθρωποι που ανήκουν και στις δύο κατηγορίες. Που είναι αρνητικοί και προς τον εαυτό τους, αλλά και προς τους άλλους.

Το πρώτο κλειδί είναι να καταλάβουμε πως αυτός ο άνθρωπος δεν νιώθει καλά μέσα του, πως ανεξάρτητα με το τι εμφανίζει εξωτερικά, δεν έχει καλή εικόνα για τον εαυτό του. Μπορεί να παριστάνει τον τέλειο, μπορεί να παριστάνει τον δυνατό, αλλά μέσα του έχει πολλές αμφιβολίες για την αξία του και την ασφάλειά του και όλη αυτή η συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα των αμφιβολιών που έχει. Ας μην τον βλέπουμε σκληρό ή επιθετικό, αλλά ας καταλάβουμε ότι πίσω από αυτό υπάρχει ένας φοβισμένος άνθρωπος. Ότι κατ’ αρχήν δεν έχει μια θετική εικόνα του εαυτού του.

Δεύτερο κλειδί είναι να καταλάβουμε ότι μάλλον έχει πληγωθεί. Έχει πληγωθεί κάποια στιγμή στη ζωή του, πιθανόν στα παιδικά του χρόνια, και το πλήγωμα αυτό δεν έχει θεραπευτεί. Δεν έχει εργαστεί με αυτογνωσία, με τη θεραπεία του εσωτερικού παιδιού, και έτσι το παραμικρό πράγμα ερεθίζει αυτό το πλήγωμα. Είναι σαν ένα πλήγωμα, μια ουλή που δεν έχει επουλωθεί, δεν έχει θεραπευτεί, άρα πονάει. Από τον πόνο του λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Ο ίδιος μπορεί να το αρνηθεί και μπορεί να μην έχει ιδέα ότι πονάει. Να μην έχει καμία επίγνωση του πόνου αυτού ή της χαμηλής αυτοεκτίμησής του. Γιατί κάποιος που έχει μια καλή εικόνα του εαυτού του είναι θετικός προς τους άλλους ανθρώπους. Δεν έχει ούτε υπερηφάνεια ούτε εγωισμό. Δεν χρειάζεται να νιώθει ανώτερος. Δεν χρειάζεται να παίζει αυτά τα παιχνίδια.

Και το τρίτο που χρειάζεται να θυμηθούμε είναι ότι φοβάται.

Όλες οι αρνητικές συμπεριφορές είναι αμυντικές συμπεριφορές. Είτε αμύνεται με την επίθεση είτε αμύνεται με την κριτική είτε αμύνεται με την απόσυρση και με το να γίνει απόμακρος. Όλες αυτές οι στρατηγικές ή συμπεριφορές είναι αποτέλεσμα του φόβου που υπάρχει μέσα του.

Ένας άλλος λόγος που αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι αρνητικός ή δύσκολος είναι ότι έχει τέτοια πρότυπα.

Έχει δει αυτή τη συμπεριφορά ως παιδί, έχει υιοθετήσει αυτόν τον τρόπο να διαπραγματεύεται, αυτόν τον τρόπο να προστατεύει τον εαυτό του ή να παίρνει αυτό που θέλει από τους άλλους. Έχει μάθει να απειλεί, έχει μάθει να κριτικάρει, έχει μάθει να παραπονιέται ή να είναι απόμακρος από τα παιδικά του χρόνια. Πονάει, δεν έχει καλή εικόνα για τον εαυτό του, φοβάται και κάποια στιγμή υιοθετεί τέτοιους ρόλους, τέτοιες λειτουργίες για να τα βγάλει πέρα μέσα στη ζωή και ιδιαίτερα όταν χρειάζεται κάτι και δεν μπορεί να ομολογήσει ότι το χρειάζεται. Δεν μπορεί να ομολογήσει την αδυναμία ή την ανάγκη του και αναγκάζεται να παίζει αυτά τα παιχνίδια. Ή μπορεί να νιώθει κίνδυνο.


Τώρα, το ερώτημα είναι για ποιον λόγο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μας. Υπάρχει μια απλή απάντηση. Γιατί τους έχουμε επιλέξει. Έχουμε κάνει μια σύμβαση ψυχής με αυτά τα άτομα να είναι στη ζωή μας, μέχρι να μάθουμε αυτό που επιλέξαμε να μάθουμε, είτε για καρμικούς λόγους είτε από επιλογή ψυχής.
Και θα υπάρχουν στη ζωή μας και θα συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται μέχρι να αποκομίσουμε το όφελος του να υπάρχουν στη ζωή μας.


Βέβαια ένα όφελος είναι να μάθουμε να καθορίζουμε όρια και να λέμε «στοπ».


Ένα άλλο όφελος είναι να νιώθουμε ότι η αξία μας είναι δεδομένη και αμετάκλητη και να μην πονάμε καθόλου. Ένα άλλο όφελος είναι να νιώθουμε αρκετή ασφάλεια, να μην επηρεαζόμαστε και να κατανοούμε τον άλλο, να τον συγχωρούμε και να τον αγαπάμε._

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ, «Σύγχρονη Πνευματική Ψυχολογία»