Η σειρά βιβλίων Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις κυκλοφορεί στα ελληνικά από την Key Books!

Η σειρά Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις συγκεντρώνει εμβληματικές συνομιλίες με κορυφαίες προσωπικότητες από κάθε χώρο: συγγραφείς, στοχαστές, αθλητές, καλλιτέχνες και πολιτικούς – από τα πρώτα τους βήματα μέχρι την τελευταία τους συνέντευξη. Μέσα από τις σελίδες κάθε τόμου αποκαλύπτεται η ανθρώπινη διάσταση πίσω από τη δημόσια εικόνα: ο εσωτερικός κόσμος, το χιούμορ, η οργή, η στοχαστικότητα, οι αδυναμίες και οι αλήθειες που δεν γράφτηκαν ποτέ στα επίσημα βιογραφικά. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που «μιλάνε για τελευταία φορά» περιλαμβάνονται ο Έρνεστ Χεμινγουέι και ο Άντονι Μπουρντέν, οι οποίοι ανοίγουν και τη σειρά, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η Φρίντα Κάλο, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ κ.ά.

Κάποιες είναι κυριολεκτικά οι τελευταίες τους συνεντεύξεις πριν φύγουν από τη ζωή. Άλλες λειτουργούν ως ένα ιδιότυπο απολογητικό χρονικό: λόγια που ειπώθηκαν προς το τέλος μιας πορείας, όταν όλα έχουν ήδη γραφτεί ή ειπωθεί – κι εκεί απομένει απλά η ουσία.

Η σειρά εγκαινιάζεται με δύο ιδιαίτερα βιβλία, τα οποία και αποτελούν το τέλειο δίδυμο εκκίνησης: τον Έρνεστ Χεμινγουέι και τον Άντονι Μπουρντέν. Δύο μορφές που, αν και σε διαφορετικά πεδία, έζησαν (και έγραψαν) με παρόμοιο τρόπο: έντονα, στα όρια, με πάθος για την εμπειρία και μια ξεροκεφαλιά απέναντι στη ζωή – ή και στον ίδιο τους τον εαυτό.

Το Η τελευταία συνέντευξη: Έρνεστ Χεμινγουέι περιλαμβάνει τέσσερις συνεντεύξεις, μεταξύ των οποίων και η τελευταία που παραχώρησε. Είναι ο Χεμινγουέι της Κούβας, του «Γέρος και η Θάλασσα», του απομονωμένου συγγραφέα που μιλά λιτά και ειλικρινά. Οι απαντήσεις του είναι κοφτές, σχεδόν τελεσίδικες. «Η γραφή δεν εξηγείται», λέει. «Απλώς τη δουλεύεις, κάθε μέρα. Αν μιλάς πολύ γι’ αυτήν, τη χάνεις». Κι όταν τον ρωτούν τι διαβάζει, απαντά: «Τα πάντα. Αρκεί να είναι καλά γραμμένα.». Ο Χεμινγουέι μιλάει σαν να γράφει. Λιτός, αυστηρός, αλλά βαθιά ανθρώπινος.

Από την άλλη, ο Μπουρντέν στο Η τελευταία συνέντευξη: Άντονι Μπουρντέν, μιλάει πολύ, γελάει, αυτοσαρκάζεται, αλλά κάθε του πρόταση έχει πυκνότητα. Μπορεί κανείς να διακρίνει την κόπωση και την περιέργεια, την περιπέτεια και τη μοναξιά. Στις τελευταίες του συνεντεύξεις – λιγότερο από έναν χρόνο πριν τον θάνατό του το 2018- φαίνεται πιο ειλικρινής από ποτέ. Δεν προσποιείται τον ατσαλάκωτο περιηγητή. Μιλάει για τους εθισμούς του, για την κόρη του, για την κουλτούρα των ταξιδιών, για το πώς βλέπει πια το φαγητό όχι ως επίδειξη, αλλά ως εμπειρία κοινής μνήμης. Και μέσα απ’ όλα αυτά, ένας άνθρωπος που έχει ζήσει τα πάντα – και μοιάζει να τα κουβαλά όλα μαζί του.

Τα συγκεκριμένα βιβλία δεν περιλαμβάνουν ωραιοποιημένες αφηγήσεις. Είναι ειλικρινείς, συχνά άβολες, και ακριβώς γι’ αυτό πολύτιμες – και μια υπενθύμιση πως οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν ήταν μόνο τα έργα τους. Ήταν και οι στιγμές που κάθισαν απέναντι από έναν δημοσιογράφο και απάντησαν με ό,τι είχαν εκείνη την ημέρα.