ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΙΚ ΚΟΝ
INDIEWIRE
3 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018

Ο Άντονι Μπουρντέν είδε 30 λεπτά από το Baby Driver και μετά έφυγε από τον κινηματογράφο. «Μου τη σβούριξε από την αρχή» είπε, αναλογιζόμενος την εμπειρία που τον οδήγησε να γράψει στο Twitter, στους εκατομμύρια ακολούθους του, «να πάει να γαμηθεί το BABY DRIVER». «Ένιωσα ότι ήξερα με τη μία τι θα συνέβαινε σε όλους τους χαρακτήρες. Ήταν λες και μου το είχαν προαναγγείλει με σαφή και επώδυνο τρόπο. Είχα μια βίαιη σωματική αντίδραση. Βγήκα τρέχοντας από τον κινηματογράφο νιώθοντας θλίψη και οργή ταυτόχρονα». Έτσι είναι ο Μπουρντέν, ο οποίος εδώ και δύο δεκαετίες παρουσιάζει εκπομπές μαγειρικής με έναν μοναδικό συνδυασμό από αντριλίκι, ταξιδιωτικό πυρετό και πολιτισμικής έρευνας: Μια τηλεοπτική προσωπικότητα που αγαπά τον κινηματογράφο και παρακολουθεί λυσσασμένα ταινίες σχεδόν τόσο συχνά όσο μπαίνει σε κουζίνες στο πλαίσιο της εκπομπής του. Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι ένας τύπος με επιλεκτικά γούστα. «Όταν με πήρες, έβλεπα το Στην άκρη του νήματος, με τον Μελ Γκίμπσον, το οποίο είναι μια τραγικά κακή ταινία, που στηρίζεται σε μια απίστευτα καλή βρετανική σειρά πέντε ωρών» μου είπε όταν σήκωσε το ακουστικό μια Πέμπτη απόγευμα, ανάμεσα στα γυρίσματά του. «Έχω πάθει την πλάκα μου με το πόσο κακή ταινία είναι. Κάποια πράγματα δεν πρέπει να γυρίζονται ξανά».

Τούτου λεχθέντος, ο Μπουρντέν ασχολείται συχνά με ριμέικ και ταινίες-φόρους τιμής στο πλαίσιο των εκπομπών του. Στην εκπομπή του CNN Anthony Bourdain: Parts Unknown, την οποία παρουσιάζει εδώ και πέντε χρόνια, οι κινηματογραφικές επιρροές του συχνά επισκιάζουν το φαγητό στις διάφορες χώρες που επισκέπτεται. «Ήταν πάντα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, μια εκπομπή όπου το φαγητό περνάει απαρατήρητο» είπε. «Παριστάνουμε ότι το θέμα είναι το φαγητό. Σπάνια όμως είναι έτσι. Πριν πάμε σε ένα μέρος, πάντα πρώτα μιλάμε για ταινίες, σε ό,τι αφορά τα οπτικά στοιχεία, τον ήχο, το μοντάζ. Τρελαινόμαστε να αντιγράφουμε, να μιμούμαστε ή να διασκευάζουμε μια ταινία που λίγοι από τους θεατές μας έχουν δει στην πραγματικότητα».

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΑΙΡΙΑΣΜΑ

Στην εκπομπή του, ο Μπουρντέν έχει περάσει χρόνο με αυθεντίες από τον χώρο του κινηματογράφου, όπως ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και ο Ντάρεν Αρονόφσκι. Το επεισόδιο όμως της 3ης Ιουνίου αντανακλά πολύ έντονα την αγάπη του για τον κινηματογράφο: Στο «Χονγκ Κονγκ» ο Μπουρντέν τιμά την πόλη μέσα από τη μακροχρόνια αγάπη του για τις ταινίες του Γουόνγκ Καρ Γουάι, μέσα από εξπρεσιονιστικά αποσπάσματα από το Chungking Express και την Ερωτική Επιθυμία, ενώ παράλληλα τριγυρίζει στην πόλη με τον εκκεντρικό διευθυντή φωτογραφίας, τον Κρίστοφερ Ντόιλ. Βλέποντας τον Ντόιλ, έναν τρελούτσικο τύπο γεμάτο ενέργεια, με γκρίζα μαλλιά και ψιλόλιγνη κορμοστασιά, που θυμίζει τον Μπουρντέν σαν να ήταν αδέρφια, είναι απορίας άξιο πώς και δεν διασταυρώθηκαν οι δρόμοι τους νωρίτερα. «Ήταν ένας ήρωας για μένα» λέει ο Μπουρντέν. «Έλπιζα και προγραμμάτιζα να γυρίσουμε απλώς μερικές σκηνές παρέα, να μιλήσουμε για τις ταινίες του, για το πώς βλέπει το Χονγκ Κονγκ, τι αναζητούσε εκεί».

Αντίθετα όμως, ο Ντόιλ τριγύριζε με τον Μπουρντέν και το συνεργείο του σε ένα σωρό μέρη του Χονγκ Κονγκ, συζητώντας για τη δημιουργική του φιλοσοφία και συστήνοντας τον Μπουρντέν σε διάφορους ντόπιους. Τελικά, ο Ντόιλ ανέλαβε την εικονοληψία –στην εκπομπή τον βλέπουμε να φτάνει καθυστερημένος σε ένα εστιατόριο και αναγκάζει την ομάδα να ξανακάνει το στήσιμο– λειτουργώντας ως ένας από τους τρεις επίσημους διευθυντές φωτογραφίας της εκπομπής. «Ήταν κάτι σαν υπέροχο, μαγικό κισμέτ» λέει ο Μπουρντέν.

Συνομιλώντας με τον οικοδεσπότη καθώς περιδιαβαίνουν τους δρόμους της πόλης, ο Ντόιλ εκφράζει μια σειρά από φιλοσοφίες που ταιριάζουν με εκείνες του Μπουρντέν. «Η δουλειά μας, ως καλλιτέχνες, είναι να δείξουμε στους θεατές τον κόσμο που νομίζουν ότι ξέρουν και να τον τιμήσουμε» λέει ο γκουρού της κάμερας σε κάποια φάση, ενώ αργότερα προσθέτει: «Αν προσπαθήσουμε να είμαστε όσο πιο ρεαλιστές γίνεται στο πώς βλέπουμε τα πράγματα, ίσως, ίσως αυτό να είναι είναι ένας τρόπος για να εκφραστούν όσα δεν λέγονται».

Το επεισόδιο έχει διάρκεια σαράντα δύο λεπτά και είναι μια ωδή στο έργο του Γουόνγκ και του Ντόιλ. Ωστόσο, υπό μια ευρύτερη έννοια, μοιάζει σαν μια φυσική επέκταση του προσωπικού έργου του Μπουρντέν: είναι μια πλούσια, συναρπαστική επισκόπηση της ιστορίας του Χονγκ Κονγκ, των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η πόλη με τον «εξευγενισμό»* των υποβαθμισμένων περιοχών της, αλλά και της πολυπολιτισμικότητας των κατοίκων της. Τυχαίνει επίσης να τρώνε εξαιρετικό φαγητό. Το επεισόδιο αναδεικνύει επίσης μια άλλη νέα συνεργάτιδα που έχει εμφανιστεί στη ζωή του Μπουρντέν: Την ηθοποιό και σκηνοθέτρια Άζια Αρτζέντο, τη σύντροφο του Μπουρντέν, η οποία ανέλαβε την τελευταία στιγμή καθήκοντα σκηνοθέτη, όταν ο αρχικός σκηνοθέτης αρρώστησε. (Το ζευγάρι γνωρίστηκε όταν η Αρτζέντο εμφανίστηκε στην όγδοη σεζόν της εκπομπής το 2016.)

[…]

ΕΝΑ ΦΙΛΟΠΕΡΙΕΡΓΟ ΠΝΕΥΜΑ

Αυτή είναι και η νοοτροπία του Μπουρντέν τώρα που έχει μπει σε έναν ρυθμό. «Είμαι εδώ για να ακούω τους ανθρώπους» λέει, αναλογιζόμενος μια σκηνή του επεισοδίου όπου ένας άντρας αφρικανικής καταγωγής αναφέρει κατά τη διάρκεια του φαγητού ότι έχει κολλήσει στο Χονγκ Κονγκ από τότε που η ταξιδιωτική απαγόρευση που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ δεν του επιτρέπει να μεταβεί στις ΗΠΑ. «Δεν ξεκινάω κάνοντας ερωτήσεις σχετικά με την επικαιρότητα. Αντίθετα, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, απλά τρώω παρέα με τους ανθρώπους και τους δίνω χώρο για να τους ακούσω. Μου λένε απίθανα πράγματα, οι συνέπειες των οποίων μπορεί να έχουν βαθιά πολιτικό χαρακτήρα». Αναφέρει ένα περσινό επεισόδιο, στο Λάος, όπου δειπνεί με ένα θύμα των αμερικανικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. «Είναι αισχρό να κάθεσαι και να απολαμβάνεις μια πιατέλα με μισό κοτόπουλο όταν κάποιος στον ίδιο χώρο έχει τραυματιστεί από νάρκες ή από αμερικάνικα εκρηκτικά» λέει.

Αν και έχει ασκήσει ανοιχτά κριτική για πολλά θέματα στον δημόσιο βίο του, ο Μπουρντέν έχει κινηθεί πολύ διακριτικά σε ό,τι αφορά την πολιτική στο μεγαλύτερο κομμάτι της εκπομπής του, με εξαίρεση το πρώτο επεισόδιο αυτής της σεζόν στη δυτική Βιρτζίνια. «Πήγα στη δυτική Βιρτζίνια με πολιτική ατζέντα, με την έννοια ότι ήθελα να πάω εκεί και να αφήσω απλώς τους ανθρώπους να μιλήσουν οι ίδιοι» λέει, αναφερόμενος στους υποστηρικτές του Τραμπ. «Δεν ήθελα να τους πιέσω, παρά τις όποιες προκαταλήψεις μπορεί να είχα».

Ωστόσο, όταν ήπιε μια μπίρα με τον Μπαράκ Ομπάμα την προηγούμενη σεζόν στο Ανόι, ο Μπουρντέν δεν είδε καμία προοπτική να φέρει τον τρέχοντα Πρόεδρο στην εκπομπή. «Μίλησα με τον Μπαράκ Ομπάμα ως πατέρας, ως γονιός, ως διάσημος, ως κάποιος που τον κοιτάζουν όταν βγαίνει έξω – στην περίπτωσή του, ως κάποιος που πηγαίνει να φάει με συνοδεία ασφάλειας και δεν μπορεί να βγει για μια μπίρα» είπε ο Μπουρντέν. «Του έκανα πολύ γενικές ερωτήσεις στις οποίες απάντησε με σκεπτόμενο, τίμιο και διασκεδαστικό τρόπο. Μπορώ ειλικρινά να πω ότι δεν υπάρχει τίποτα που να με κάνει να περιμένω μια παρόμοια εμπειρία με τον τωρινό Πρόεδρο, ο οποίος δείχνει να ενδιαφέρεται για λίγα πράγματα πέραν του εαυτού του. Ένας τέτοιος τύπος δεν είναι καλή παρέα για φαγητό».

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η Τελευταία Συνέντευξη: Άντονι Μπουρντέν»