Για να απαλλαγείτε από κάτι πρέπει πρώτα να αποδεχτείτε απόλυτα την παρούσα στιγμή. Για να αποδεχτούμε τα πράγματα όπως είναι πρέπει να παραιτηθούμε πρώτα από την επιμονή μας σχετικά με το πώς θα θέλαμε να είναι τα πράγματα. Για να απαλλαγούμε πρέπει να ξεκινήσουμε ένα ταξίδι που σταδιακά θα μας μεταμορφώσει. Πρέπει σιγά σιγά να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να σταματήσει να ζει στο παρελθόν και να αφήσει στην άκρη το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάει. Ακόμη και όταν θεραπεύουμε το παρελθόν μας, αυτό θα εξακολουθήσει να εμφανίζεται με τη μορφή μονοπατιών που οδηγούν πίσω στην παλιά συμπεριφορά, αλλά όσο πιο πολύ συντονιζόμαστε με το παρόν τόσο περισσότερο θα μπορούμε να μετατοπίζουμε τη σχέση μας με τις εναλλακτικές που συνεχίζουν να εμφανίζονται στο μυαλό μας όταν προκύπτουν δύσκολες καταστάσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταστέλλουμε ή αγνοούμε το παρελθόν. Η ανάγκη να συμπεριφερθούμε με τους παλιούς τρόπους εξασθενεί με τον χρόνο, όσο επιλέγουμε να συμπεριφερόμαστε με νέους τρόπους που τιμούν το παρόν περισσότερο από το παρελθόν. Ο τρόπος που εστιάζουμε την ενέργεια του μυαλού μας καθορίζει το μέλλον μας.

Χωρίς να το συνειδητοποιούμε, έχουμε την τάση να πιανόμαστε από κάθε ένταση που προκύπτει, αντί να προσπαθούμε να απαλλαγούμε από αυτήν. Μία από τις μεγάλες μάχες που δίνουμε οι άνθρωποι είναι ότι βρισκόμαστε συνεχώς σε μία διαδικασία ασταμάτητης συσσώρευσης, κάθε φορά που αντιδράμε προσθέτουμε συνεχώς νέα βαθιά αποτυπώματα στο υποσυνείδητό μας που αφορούν τους τρόπους που συμπεριφερόμαστε και αισθανόμαστε. Είτε έχει προκληθεί από μία σοβαρή εξωτερική κατάσταση που πυροδοτεί την ένταση, είτε από ένα φανταστικό αφήγημα που αρχίζει να γεμίζει το μυαλό μας, η άμεση αντίδρασή μας δεν είναι να επαναφέρουμε τον εαυτό μας πίσω στην πραγματικότητα και να χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια του μυαλού μας για να επανακτήσουμε την ισορροπία μας. Αντιθέτως, μπλέκουμε σε έναν φαύλο κύκλο όπου προσθέτουμε επιπλέον ένταση στην ένταση που ήδη υπάρχει.

Οι περισσότερες αντιδράσεις μας είναι αυθόρμητες. Μόλις εμφανιστούν συναισθήματα, εμείς αμέσως τα τροφοδοτούμε και τα κάνουμε πιο έντονα, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι αυτή η συμπεριφορά απλώς επιτείνει τον τρόπο που θα νιώθουμε στο μέλλον όταν προκύψει μία παρόμοια κατάσταση. Το μυαλό κοιτάζει συνεχώς το παρόν μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος, γεγονός που μας κρατάει σε μία κατάσταση που επαναλαμβάνεται και επιβραδύνει την ικανότητά μας να συμπεριφερθούμε και να σκεφτούμε με καινούριους τρόπους.

Το να πιανόμαστε από το παρελθόν είναι μια τακτική επιβίωσης που γεννιέται από τον φόβο και την ανέχεια. Ο φόβος είναι η λαχτάρα για ασφάλεια. Το μυαλό στο οποίο κυριαρχεί ο φόβος είναι ένα μυαλό που εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση επιβίωσης. Ακόμα και όταν επικρατεί σχετική ηρεμία στο εξωτερικό μας περιβάλλον, το μυαλό που λειτουργεί σε κατάσταση επιβίωσης θα υιοθετήσει αμυντική στάση και συχνά θα διερευνήσει φανταστικά σενάρια σχετικά με το τι θα μπορούσε να πάει στραβά· αυτός είναι ο τρόπος του για να νιώθει προετοιμασμένο. Φυσικά δεν είναι κακό να φροντίζουμε για την ασφάλειά μας, αλλά πολύ εύκολα αυτό μπορεί να φτάσει στα άκρα, όπου το άγχος μας θα είναι μονίμως σε επιφυλακή. Το να ζούμε συνέχεια μέσα στον φόβο, μας κρατάει πολύ μακριά από τη γαλήνη.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η τέχνη της ανάλαφρης ζωής» του Yung Pueblo