«Το ταξίδι της ζωής του καθενός είναι διαφορετικό. Μη συγκρίνεις το δικό σου με το ταξίδι άλλων ανθρώπων. Μη συγκρίνεσαι γενικώς με τους άλλους ανθρώπους. Είναι άδικο για σένα. Είσαι μοναδικός, δεν μοιάζεις με κανέναν άλλον άνθρωπο στον πλανήτη. και βέβαια δεν εννοώ φυσιογνωμικά, εννοώ ως προσωπικότητα.

Ακόμα και αν μεγάλωσες μαζί με έναν φίλο στην ίδια γειτονιά, ζήσατε κοινές στιγμές ή ήσασταν απλώς συμμαθητές ή συμφοιτητές, είχες διαφορετικούς γονείς, βίωσες διαφορετικές εμπειρίες στη ζωή σου, έχεις διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων, έχεις διαφορετικό μυαλό, ολοκλήρωσες διαφορετικές σπουδές, είχες διαφορετικές ευκαιρίες στη ζωή. Η πορεία σου σε αυτή τη ζωή είναι διαφορετική. Αγκάλιασε τη μοναδικότητά σου και γιόρτασε την ομορφιά τού να είσαι αυθεντικός.

Χρειάζεται να αποδεχτείς τον εαυτό σου όπως είναι και να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος μόνο σε σχέση με σένα και με αυτό που ήσουν χθες. Να είσαι καλύτερος απ’ ό,τι ήσουν χθες και χειρότερος απ’ ό,τι θα είσαι αύριο, λένε. Βέβαια, δεν χρειάζεται αυτό να σου γίνει εμμονή. Διάβασα σε ένα βιβλίο το εξής ωραίο: «Τα ποπ κορν ενώ ψήνονται όλα μαζί σε ένα τηγάνι, το καθένα σκάει στον δικό του χρόνο». Πρόκειται για μια μεταφορική έκφραση που χρησιμοποιείται για να απεικονίσει την ιδέα ότι κάθε άνθρωπος, όπως οι κόκκοι καλαμποκιού, έχει το δικό του μοναδικό ταξίδι και ο χρόνος που θα χρειαστεί για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί είναι επίσης διαφορετικός.

Η σύγκριση είναι ο κλέφτης της χαράς, λένε. Σου κλέβει τη χαρά και μπορεί να προκαλέσει ζημιά στην ψυχική και τη συναισθηματική σου υγεία. Όταν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους, συχνά εστιάζεις σε αυτά που σου λείπουν, σε αυτά που δεν έχεις πετύχει και σε αυτά που έχουν καταφέρει οι άλλοι. Αυτό σε οδηγεί στο να νιώθεις ανεπαρκής και σε μια συνεχή αναζήτηση επιβεβαίωσης.

Όσα σου γράφω και μοιράζομαι μαζί σου σε αυτό το κεφάλαιο, όπως και σε όλο το βιβλίο, είναι προϊόν γνώσης και εμπειρίας από τα δικά μου βιώματα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήμουν ένας άνθρωπος που με συνέκρινε συνέχεια με άλλους ανθρώπους που θαύμαζα. Συνέκρινα τον εαυτό μου με ανθρώπους που ήταν επικοινωνιακοί. Γιατί; Επειδή δεν ήμουν καθόλου επικοινωνιακή και ήμουν ντροπαλή με τους άγνωστους ανθρώπους. «Κοίτα πόσο επικοινωνιακός είναι ο τάδε, πόσο άνετος είναι με τους ανθρώπους», σκεφτόμουν και ένιωθα απαίσια με μένα. Κάποια στιγμή είπα: «Stop, δεν πάει άλλο! Θέλω να γίνω περισσότερο επικοινωνιακή; Ναι, ναι, ναι! Ωραία, τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό;» Πήρα την ευθύνη της απόφασής μου και ανέλαβα δράση.

Θέλω να σου πω ότι δεν υπάρχει κάποιος που θα σου πει τι να κάνεις και πώς να το κάνεις. Θα το βρεις μόνος σου. Εσύ, για σένα. Έτσι, λοιπόν, βρήκα κι εγώ τι να κάνω και θα το μοιραστώ μαζί σου. Αρχικά σταμάτησα να με συγκρίνω με τους ανθρώπους που θαύμαζα, επειδή, όπως σου ανέφερα πριν, ήταν επικοινωνιακοί. Όπως σου έχω ήδη αναφέρει σε προηγούμενο κεφάλαιο, δεν ήμουν επικοινωνιακή, τι να κάνουμε; Ακόμα θυμάμαι την ντροπή που ένιωθα όταν έβλεπα κάποιον που δεν γνωριζόμασταν καλά να έρχεται προς εμένα για να μου μιλήσει. Κάποια στιγμή κουράστηκα με τις ντροπές και τη δειλία μου.

Άρχισα να με σπρώχνω να μιλάω σε ανθρώπους που δεν ήξερα καλά, πιέζοντας τον εαυτό μου να βρίσκω θέματα για να συζητήσουμε. Τις πρώτες φορές ένιωθα άβολα. Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν ήταν τόσο τραγικό όσο το είχα πλάσει στο μυαλό μου. Με την εξάσκηση βελτιώθηκα στο σημείο που ένιωθα άνετα και χαλαρά. Το πιο σημαντικό είναι ότι σταμάτησα να συγκρίνομαι με τους πιο επικοινωνιακούς ανθρώπους. Σήμερα πια είμαι επικοινωνιακή στον βαθμό που εμένα μου ταιριάζει και νιώθω ευχάριστα. Στην προσπάθειά μου με βοήθησαν πολύ διάφορα βιβλία που διάβασα σχετικά με το πώς να επικοινωνείς με τους ανθρώπους.

Παράλληλα έβαζα σε εφαρμογή όσα μάθαινα και έτσι μέρα με τη μέρα γινόμουν όλο και πιο άνετη, όλο και πιο χαλαρή. Ένα από αυτά τα βιβλία που διάβασα και το οποίο σού προτείνω είναι του Dale Carnegie, το Πώς να κερδίζεις φίλους και να επηρεάζεις τους ανθρώπους. Επίσης με βοήθησε πολύ ο σύζυγός μου, που είναι πολύ επικοινωνιακός και άνετος με τους ανθρώπους. Παρατηρούσα λοιπόν τι έκανε και πώς το έκανε. Αντέγραφα ορισμένα από τα πράγματα που έκανε και μου ταίριαζαν κι εμένα, και σιγά σιγά άρχισα να τα εφαρμόζω. Ο Στέφανος υπήρξε ο μέντοράς μου. Και όχι μόνο σε αυτό το θέμα. Είναι ένας σπάνιος άνθρωπος, με υψηλό ήθος και εντιμότητα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Είναι ο συνοδοιπόρος μου και είμαι πολύ τυχερή που τον έχω στη ζωή μου.

Όταν ήμουν στο σχολείο, η έκθεση ήταν το χειρότερό μου μάθημα, ο εφιάλτης μου. Δεν είχα ιδέες, δεν ήξερα τι να γράψω και έτσι η έκθεσή μου δεν ξεπερνούσε τις είκοσι γραμμές. Όπως καταλαβαίνεις, ο βαθμός μου ήταν πάντα κάτω από τη βάση. Ταλαιπωρήθηκα πολλά χρόνια εξαιτίας αυτής μου της αδυναμίας. Όταν χρειαζόταν να συντάξω μια επιστολή ή μια έκθεση στην εργασία μου, πιεζόμουν πάρα πολύ. Συνέκρινα τον εαυτό μου με άλλους ανθρώπους γύρω μου που διέθεταν ωραίο τρόπο γραφής και ένιωθα μειονεκτικά. Μια μέρα αποφάσισα να κάνω τη μεγάλη αλλαγή και ξεκίνησα μαθήματα έκθεσης με την καθηγήτρια που προετοίμαζε τα παιδιά μου για τις Πανελλήνιες. Κάθε εβδομάδα κάναμε δύο ώρες μάθημα και έγραφα από μία έκθεση. Στην αρχή ένιωθα ντροπή απέναντι στη δασκάλα μου για το χαμηλό επίπεδο γραφής μου, ωστόσο σκέφτηκα ότι «Δεν πειράζει, ας σκεφτεί ό,τι θέλει» και συνέχισα να παρακολουθώ τα μαθήματά μας και να γράφω εκθέσεις, προκειμένου να βελτιωθώ σε αυτό. Σταδιακά τα γραπτά μου από εκθέσεις αρχάριας γινόντουσαν όλο και καλύτερα. Σήμερα έχω φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο γραφής για τα δικά μου δεδομένα. Δεν με συγκρίνω πια με κανέναν και έχω αποκτήσει αυτοπεποίθηση σε αυτό το θέμα.

Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό και που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο. Σου θυμίζω και τα μαθήματα δημόσιου λόγου που είχα κάνει, για τα οποία χρειαζόταν να γράψω το κείμενο που θα εκφωνούσα. Τα μαθήματα αυτά με βοήθησαν πολύ στο να μιλάω μπροστά σε κόσμο χωρίς να κομπλάρω και να νιώθω φόβο, αλλά και στο να εκφωνώ τα δικά μου κείμενα. Το ότι στην αρχή έτρεμα σ’ το ξαναείπα. Πλέον δεν έχω καμία σχέση με το πώς ήμουν τότε, και αυτό ήταν πράγματι μεγάλο άλμα για μένα! Επίσης, μέσω της τεχνικής του NLP και τη μέθοδο της «αγκύρωσης» μπόρεσα να επανασχεδιάσω τα μοτίβα της σκέψης μου. Κάθε φορά που άγγιζα τον αντίχειρα και τον δείκτη μου μαζί, ενεργοποιούσα αμέσως μια κατάσταση ηρεμίας και αυτοπεποίθησης, χάρη στην επαναλαμβανόμενη συσχέτιση με θετικές εμπειρίες.

Σταδιακά ο φόβος, που με κυρίευε κάποτε, αντικαταστάθηκε από μια αίσθηση σιγουριάς. Μην ξεχάσεις ποτέ ότι είσαι μοναδικός σε αυτό τον πλανήτη, οπότε ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να συγκριθείς είναι ο εαυτός σου. Δεν πρέπει να συγκρίνεσαι οριζόντια, δηλαδή με τους άλλους ανθρώπους. Να συγκρίνεσαι μόνο κάθετα, δηλαδή με τον εαυτό σου, και να παρατηρείς την πρόοδο που έχεις κάνει σχετικά με το πώς ήσουν πριν από λίγο καιρό. Και να σε επιβραβεύεις για την πρόοδο που έχεις σημειώσει. Θα αναπτύσσεσαι, θα προχωράς στη ζωή και θα βελτιώνεσαι με τον δικό σου ρυθμό και με τον δικό σου τρόπο. Είναι ωραίο να θέλεις να εφαρμόσεις κάτι που έχεις δει σε κάποιον άλλον άνθρωπο, ωστόσο πρέπει να το προσαρμόσεις στα δικά σου μέτρα για να το υλοποιήσεις στον δικό σου χρόνο και με τον δικό σου τρόπο.»

Ο χρόνος σου είναι περιορισμένος, οπότε σταμάτα να τον σπαταλάς ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου.

-Steve Jobs

Απόσπασμα από το βιβλίο «Αξίζεις περισσότερα!» της Άννας Κονταράτου-Βασδέκη