Γιατί το τούνελ, δεν είναι αδιέξοδο. Εϊναι η στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή σου αλλιώς.
Για όσους περνούν και έχουν περάσει από τα δικά τους τούνελ δυσκολίας και αμφιβολίας, η Ξένια Κούρτογλου μας δείχνει ότι η ψυχική ανθεκτικότητα δεν είναι χάρισμα λίγων, αλλά δεξιότητα που χτίζεται μέσα στην ίδια τη ζωή.

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Ξένιας Κούρτογλου, «Το Τούνελ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books.

Ο ΑΝΔΡΈΑΣ ΔΕΝ ήταν απλώς πολυάσχολος. Ήταν «ανελέητα αποδοτικός», αντικειμενικά πετυχημένος, εκπληκτικά αποτελεσματικός. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που όταν έμπαιναν στον χώρο, γέμιζε φως, ενέργεια, σαν να άλλαζε ο αέρας. Όμως η καθημερινότητά του ήταν ανελέητη. Ο χρόνος του ήταν τόσο πολύτιμος που μετρούσε και το δευτερόλεπτο. Κι ο Αντρέας πάντα βιαστικός, σύντομος, κοφτός, απαιτούσε να «ξεζουμίζει» κάθε λεπτό με παραγωγικό τρόπο και το ίδιο απαιτούσε και από τους άλλους!


Οι συνεργάτες του τον φοβούνταν περισσότερο απ’ όσο τον σέβονταν. Οι συσκέψεις μαζί του ήταν συχνά κάτι σαν «μικρός Γολγοθάς», γιατί τα λόγια του ήταν κοφτερά σαν λεπίδι, συνεχώς ζητούσε κάτι παραπάνω, ανέβαζε τον πήχυ, και ποτέ δεν συγχωρούσε λάθη. Πάντα βρισκόταν ένα βήμα μπροστά από όλους, με μια πνευματική ταχύτητα που, κατά τη δική του οπτική, τον καθιστούσε ανώτερο. Κι όταν του επεσήμαιναν την ανάγκη του προσωπικού για περισσότερα διαλείμματα, ισορροπία προσωπικής-επαγγελματικής ζωής, ανθρώπινη αντιμετώπιση, απέρριπτε όλες τις προτάσεις και χαμογελούσε ειρωνικά:


«Αυτά είναι για τους αδύναμους» ισχυριζόταν, με εκείνο το αλαζονικό βλέμμα που καθρέφτιζε μια νοοτροπία χωρίς περιθώρια για αδυναμία.


Κυριολεκτικά, ο Αντρέας ήταν ο «θεός της ταχύτητας». Άτρωτος. Μέχρι που μια μέρα έπαψε να είναι. Ένα πρωί, στο πολυτελές του σπίτι, πήγε να σηκωθεί από το κρεβάτι και…απλώς δεν μπορούσε. Το σώμα του δεν υπάκουε. Τα πόδια του αρνήθηκαν να τον στηρίξουν. Ακόμα κι εκείνη τη στιγμή, ο φόβος δεν είχε χρόνο να μπει στην ψυχή του – πρώτος ήρθε ο θυμός, η οργή, η αγανάκτηση ανακατεμένη με έκπληξη!


«Τι μου συμβαίνει; Αν είναι δυνατόν, εγώ δεν αρρωσταίνω ποτέ! Κι έχω τόσα πράγματα να κάνω σήμερα!» Όμως το σώμα του είχε άλλα σχέδια και βρήκε τρόπο να εκφράσει αυτό που το μυαλό αρνιόταν!


Η διάγνωση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία! Ένα σπάνιο, ύπουλο αυτοάνοσο με βασικό σύμπτωμα νευρομυϊκή δυσλειτουργία, ειδικά στα πόδια και μάλιστα με ραγδαία εξέλιξη. Στην αρχή, ο Αντρέας προσπάθησε να «διατάξει» το μυαλό και το σώμα του να συνεχίσουν να είναι όπως πριν. Δούλευε ασταμάτητα, με τους ίδιους ρυθμούς και απαιτήσεις, από το κρεβάτι, αγνοώντας τις οδηγίες των γιατρών του. Έβαζε τηλεδιασκέψεις την ώρα της φυσικοθεραπείας, έστελνε emails σε τρεις ανθρώπους ταυτόχρονα, λες κι αν αρνιόταν την πραγματικότητα, αυτή θα εξαφανιζόταν!


Αλλά η ζωή δεν συγχωρεί την αλαζονεία. Η απόδοση του Αντρέα σύντομα άρχισε να μειώνεται, και συχνά το μυαλό του δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της δουλειάς του! Οι φρενήρεις ρυθμοί με τους οποίους εργαζόταν έπρεπε να μειωθούν άμεσα, και τα μηνύματα άρχισαν να έρχονται και από τους συνεργάτες και από τους πελάτες, με παράπονα και προβλήματα. Ώσπου, τα μεγάλα του αφεντικά αναγκάστηκαν να τον απομακρύνουν, αλλά και οι περισσότεροι «φίλοι» που ήταν γύρω του όταν ήταν άτρωτος, υγιής, σιγά σιγά απομακρύνθηκαν. Ακόμα και η γυναίκα του, που τον λάτρευε, κουράστηκε, καθώς, παρά τη φροντίδα και τη συμπαράστασή της, ο Αντρέας ήταν συνέχεια θυμωμένος και άγριος. Δεν άντεχε να παραδεχτεί πως εκείνος, που κάποτε κυριαρχούσε στον χρόνο και έκανε τις 24 ώρες 36, βρέθηκε ξαφνικά να έχει άπλετο χρόνο – και να τον τρέμει.


Η μοναξιά ήταν ο πρώτος καθρέφτης. Η θλίψη, ο δεύτερος. Ο ελεύθερος χρόνος τον οδήγησε στο παρελθόν: άρχισε να βλέπει τον τότε εαυτό του σαν ένας τρίτος, αντικειμενικά, και θυμήθηκε πώς έτρεχε ασταμάτητα και πώς χλεύαζε τις αδυναμίες των άλλων. Και τι ειρωνεία, τώρα, η δική του αδυναμία ήταν η μόνη του αλήθεια, κι η έπαρση, το αίσθημα παντοδυναμίας, έπεσαν ένα ένα, σαν φθινοπωρινά φύλλα, κι έδιναν τη θέση τους στον οίκτο. Στην κατάστασή του, δεν άντεχε ούτε να τον κοιτούν. Έκλαιγε σιωπηλά τις νύχτες ώσπου, ένα βράδυ, ξέσπασε· χτύπησε με τη γροθιά το χέρι της καρέκλας του και φώναξε:

«Γιατί σ’ εμένα; Γιατί έπρεπε να καταστραφεί έτσι η ζωή μου;»

Και κάπου εκεί, στο πιο μαύρο σημείο, ήρθε η απάντηση: μέσα από το βλέμμα του δεκατετράχρονου γιου του, που τον πλησίασε το πρωί πριν φύγει για το σχολείο, τον κοίταξε βαθιά και του είπε:

«Μπαμπά, εγώ σε αγαπάω ακόμα πιο πολύ. Είσαι πιο δυνατός τώρα».

Στο άκουσμα των λόγων του μικρού, ο Αντρέας λύθηκε, ξέσπασε. Έκλαψε βουβά, με μια λύτρωση που τον έκανε για
πρώτη φορά να μη νιώθει ντροπή για την αδυναμία του και να συνειδητοποιήσει πως μόλις τώρα ξεκίνησε να γίνεται…πραγματικός άνθρωπος!

Από την ίδια μέρα κιόλας, άρχισε να γράφει. Στην αρχή διστακτικά, και με μάτια θολά από τα δάκρυα που έσταζαν
στο πληκτρολόγιο. Έγραψε για τα λάθη του, για το πώς παγιδεύτηκε και πνίγηκε από την ίδια του τη δύναμη. Έγραψε για το πόσο πολύτιμος μπορεί να είναι τελικά ο πόνος, και για το σκοτάδι που γίνεται γέφυρα αν το φωτίσεις. Έγραψε για τη θλίψη, τη ματαίωση, την απογοήτευση αλλά και τον θυμό που, αν τα μετουσιώσεις σε επωφελείς, για σένα, πράξεις, μπορούν να μετατραπούν σε δημιουργική ενέργεια και να σε οδηγήσουν να ανακαλύψεις καινούριες πλευρές του εαυτού σου.

Το πρώτο του βιβλίο, «Ο άνθρωπος που δεν είχε χρόνο», έγινε παγκόσμιο bestseller. Το δεύτερο, «Όταν κατέρρευσα, άνθισα», μεταφράστηκε σε 28 γλώσσες. Ο Ανδρέας έγινε ένας άλλος άνθρωπος – όχι παρά το αμαξίδιο, αλλά χάρη σ’ αυτό. Στις ομιλίες του εμφανίζεται πάντα καθισμένος, με ένα χαμόγελο αληθινό, καθαρό. Οι πρώτες του φράσεις είναι πάντα οι ίδιες:

«Χρειάστηκε να χάσω τα πάντα, για να αποκτήσω ό,τι πραγματικά μετρά. Και να μείνω ακίνητος, για να αρχίσω να κινούμαι ουσιαστικά».

Η ψυχική ανθεκτικότητα καταδεικνύει την πιο βαθιά αλήθεια της ανθρώπινης φύσης: ότι κανείς μας δεν είναι άθραυστος, άτρωτος. Και η πραγματική δύναμη δεν είναι να μη λυγίσεις, να μη σπάσεις ποτέ – είναι να ξανακολληθείς με αγάπη και φως εκεί που ράγισες. Και αυτό θα το κάνεις μόνος σου.

Μόνος σου θα πέσεις και μόνος σου θα ξανασηκωθείς!

Απόσπασμα από το βιβλίο της Ξένιας Κούρτογλου «Το Τούνελ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books.